De retraite in de Dominicaanse Republiek van Celerie Kemble is een studie in tropische eigenzinnigheid

Het uitje aan het strand dat de decorateur voor familie en vrienden heeft opgeroepen, is een paradijs op bestelling

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen in het aprilnummer van Architectural Digest.

Na samen de wereld rondgereisd te hebben tijdens hun verkering - van Kroatië tot Nieuw-Zeeland tot St. Barts tot Bhutan - interieurontwerper Celerie Kemble en geldmanager Boykin Curry wist dat ze er voor de lange termijn in zaten. Ze wisten ook, nadat ze in een groot aantal buitengewoon hippe resorts hadden verbleven, dat ze de luxe hotels die geen gemeenschapsgevoel hadden beu waren. Dus enkele maanden voordat ze trouwden, in 2005, besloten ze een vakantiehuis te zoeken, een ontspannen tropische plek waar ze zich regelmatig konden terugtrekken met familie en vrienden.

'Boykin noemde het van hem Mosquito Coast fantasie '', zegt Kemble, die met haar man en hun drie kinderen (zonen Rascal en Wick en dochter Zinnia) in New York City woont. Toen maakte een vriend hen op een dag attent op een beschikbaar stuk land langs de noordkust van de Dominicaanse Republiek: 2000 verbluffend mooie oerwouden, begrensd door een enorm strand genaamd Playa Grande dat wordt omspoeld door Windex-blue Caribbean wateren. Stel je de beste tropische screensaver voor die je ooit hebt gezien en je snapt het idee. 'Het was alsof we in het paradijs waren gedropt', zegt Kemble. "Toen ik om me heen keek, dacht ik: oh mijn God, hoe kunnen we deze kans niet verpesten?"

Binnen enkele weken haalde het stel een paar vrienden over - onder wie Charlie Rose, Mariska Hargitay en George Soros - om kom aan boord als investeerders en laat Kemble een familieresort bedenken met een clubhuis, cabana's en bungalows. Tien jaar later staat Kemble op de veranda van Casa Guava, haar huis aan de oceaan aan het strand Playa Grande Club, en lachen om de 'droom die uitkomt - slash - nachtmerrie', zoals ze het uitdrukt, van een compleet creatief controle. "Er was de constante angst dat mensen binnen zouden lopen en zouden zeggen: 'Deze plek ziet eruit als een gekke stad'," herinnert ze zich op een typische zelfspot. "Zoals: 'Dronk je tijdens het decoreren?' '

Op een steenworp afstand van het strand en omgeven door een wirwar van zeedruiven, kokospalmen en amandelbomen, rijzen de kanten huizen van Playa Grande op uit de jungle als Ladurée-gebakjes. De architectuur is delicaat op een Franse koloniale manier, bekroond door lichtgroene metalen daken en versierd met veranda's en peperkoekversieringen in overvloed. Maar er hangt een ietwat eigenzinnig, ambachtelijk gevoel aan de gebouwen dat wonderbaarlijk onderscheidend is. Al dat fantasievolle lijstwerk, zo blijkt, werd met de hand gesneden. "Ik wilde iets dat romantisch en toch wild aanvoelde", zegt Kemble, wiens inspiratiebronnen onder meer de Dominicaanse lokale stijlen en het Victoriaanse familieverblijf in Palm Beach, Florida, inspireerden.


  • De pantoffelstoelen in de woonkamer van het huis zijn van Celerie Kemble's lijn voor Henredon
  • De KembleCurry-residentie genaamd Casa Guava weerspiegelt het Dominicaanse lokale ontwerp
  • Decorateur Celerie Kemble financier Boykin Curry en hun kinderen verzamelen zich in het clubhuis van Playa Grande Beach Club een ...
1 / 12

De pantoffelstoelen in de woonkamer van het huis zijn afkomstig uit de lijn van Celerie Kemble voor Henredon.


In samenwerking met bouwer Marc Johnson, Kemble en historisch conservator Elric Endersby bedachten constructies omhuld in teruggewonnen palmhout en verrijkt met traliewerk bloeit - zoals panelen en bovenlichten - die spelen met het tropische licht, het versplinteren in gevlekte patronen en tegelijkertijd nog meer lucht uitnodigen stromen. "Ik wilde dat de hele plaats verzadigd zou zijn met zon en zoute lucht", zegt Kemble. Plafonds en vloeren zijn geschilderd in een palet van macaron pastelkleuren en kamers zijn gevuld met erfstukken, stukken uit de lijn van de decorateur voor Henredon, vondsten op de vlooienmarkt en heerlijk vreemde metalen meubels en verlichtingsarmaturen gemaakt door Pedro Noesí van Neno Industrial, een Dominicaanse ontwerp studio. "Celerie gooit een gekke combinatie van nieuw en oud en hoog en laag", merkt haar man op, "maar in plaats van eruit te zien als een rommelige puinhoop, voelt het allemaal goed, alsof de objecten naar elk hebben gezocht andere. "

In het clubhuis van de compound - waar iedereen samenkomt voor lange, luie lunches en cocktails bij zonsondergang - schilderde Kemble het 22 meter hoge plafond bleek aqua en betegelde de vloeren met handgemaakte tegels in roze, marineblauw en geel patroon. Zacht gekleurde stoffen die doen denken aan door de zon verschoten vlaggen, vermengen zich met vintage Indonesische ikats en Muriel Brandolini gebloemde katoen naast stoelen met schelpen. Niet dat Playa Grande allemaal gesuikerde amandelen en petitsfours is. "We staan ​​aan de rand van de jungle, waar veel drama en duisternis heerst", zegt Kemble. "Het vereist nogal wat gewaagde Gauguin-achtige accenten te midden van alle lichtheid en schoonheid."

Een woest uitziend papier-maché lionfish-masker zit de grote zaal van het clubhuis voor, samen met kroonluchters waarvan de rankachtige armen zijn bedekt met bloemen, noemt Kemble 'buitenaardse tulpen'. Kleine olifantvormige tafels staan ​​naast banken, terwijl hertshoornvarens op de muren.

Noem het preppy meets primitive. In haar kinderkamers springen Hollandse wasafdrukken in framboos, blauw, houtskool en verbrand oranje in het oog als exotische boeketten, wat opvalt wat Kemble noemt "precies de juiste balans tussen botsing en cohesie." En in de zitkamer en de bar op de bovenverdieping van het clubhuis, nog meer onbezonnen wasafdrukken - in oranje, paars en turkoois - worden afgewisseld met glanzend witte muren en mintgroene raamkozijnen, waardoor een intieme schuilplaats ontstaat waar gasten hun schoenen uit kunnen schoppen en lekker op kunnen kruipen een margarita.

"Ik denk dat goed ontworpen interieurs mensen vertellen hoe ze zich moeten gedragen", zegt Kemble. "Hier wil ik dat ze weten dat ze op blote voeten horen te lopen, maar ze kunnen ook een grote hoed en hun smaragden opzetten en ronddraaien op het strand. Ik wil dat ze de stroom van generaties voelen en de kinderen horen gillen en lachen terwijl ze tussen de huizen en het zwembad rennen. Eigenlijk wil ik dat het een plek wordt die mensen boeit, zodat ze steeds terugkomen. "

instagram story viewer